ikra

işte üstümüzde güneş,

yanımızda hamal,

kulağımızda mızıka,

içimizde fenalık..

dizimizin bağları çözülüyor

her kaldırım..

her kelime boğazımızda düğümleniyor..

tatsız geliyor her lokma..

ve kayboluyor cam şişelerin içindeki

şifreli notlar..

topyekün manasız dünya

her koşuşma boşuna..

konuşanlar pespaye

ve mülteci dolu her mavna..

ama sen yine de bıkma

her sabah aynı güneşe selam vermekten..

asla vazgeçme          

sağalmaz yaranın kabuğunu çekelemekten..

sabret..

bir gün

gökten üç elma düşecek..

sabret,

elbet,

bu masal da bitecek..